دوست داشتم حالا که اینجا اینقدر تنهام در این شب گیسو بلند آخر پاییز، کمی گلستان یا حافظ یا مثنوی می خوندم کمی دلم باز می شد.
خوندن اینها در اینترنت هیچ صفایی نداره، باید کتاب دستت باشه، یه جا لم بدی و ریسه بری از رندی سعدی و مبهوت بشی از حکایت های بلخی.
هر دو خطی هم که می خونی دو قاشق از دونه های انار کاسه ی بغلت رو سر بکشی.
کاش حوصله داشته باشم برم تو این سرمای خیلی سوزناک یه خورده انار و پرتقال بخرم.
دوست داشتم کنار بی بی جون خدا بیامرز بودم و کلی گونه هام رو واسه بوسیدن های مخصوص یلدایی اش بهش قرض می دادم...
+ نوشته شده در شنبه سی ام آذر 1387ساعت 21:16 توسط سامان صفرزائی
|